ฉันหยุดและมองดูความรัก

น้ำตาเอ่อล้น. . . .

ไหนกันความศรัทธาของฉัน

มันลดน้อยลงทุกที

ฉันหยิบสมุดกลอนขึ้นมาอ่าน

เรื่องราวดีๆร้อยพันที่ฉันบันทึกไว้

ฉันร้องไห้. . . . .

เพราะไม่เข้าใจว่าวันนี้มันเกิดอะไรขึ้น

อนาคตที่ฉันเคยคาดหวังไว้กับใครคนนึง

มันริบหรี่ทีละนิดทีละหน่อย

รอวันที่จะดับลง เหลือไว้แต่ควันที่ลอยฟุ้งแล้วจางไป

ฉันอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้สึกใจแปล็บๆ

ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย

เพราะบันทึกของฉัน มันคือความสุขที่สุด

ที่ฉันเคยผ่านมา..

ฉันกอดมันไว้แน่น ประหนึ่งจะให้มันอยู่กับฉันตลอดไป

ฉันไม่อยากให้บันทึกของฉันเป็นเพียงอดีต

แต่เรื่องราวดีๆ จะอยู่กับฉัน

ฉันบอกกับตัวเองว่า ฉันรักคนคนนี้ รักมาก. . .

และฉันจะรักเขาให้นานตราบเท่าที่เขาจะมั่นคงต่อฉันตลอดไป

edit @ 2007/03/08 01:40:38