อ่านกลอนนี้แล้วรู้สึกนึกถึงบรยากาศตอนนั้นขึ้นมาทันที
ต้องเลือกมาให้เพื่อนๆ ได้อ่านกัน
สตูดิโอที่ถูกแบ่งออกเป็นช่องๆ ประมาณ 2.5X2.5 เมตร อยู่กันช่องละ 2 คน
ทั้งห้องเราอยู่ด้วยกันประมาณ 20 กว่าชีวิตได้
นั่งทำงานงกๆ ทั้งคืน พอกลางวันก็หลับกันเป็นนกฮูก
บางวันเครียดจัด ขึ้นไปนั่งกลุ้มกันบนดาดฟ้า
ช่วงหน้าหนาว มีความสุขที่สุด อากาศดีมากๆ ไปนั่งหนาว นั่งชิวกัน
ดาดฟ้า . . . คิดถึงจัง
หลายเพลาจำใจจากลาเรือน
หลากเพื่อนอยู่ร่วมในสตูดิโอนี้
มากงานน้อยเวลาลงทุกที
สิ่งที่มีตอนนี้คือ กังวล
อับจน ทรมานเหนื่อยอ่อน
เฮ้อ. . อยากนอนแต่ก็ทำไม่ได้
เผลอหลับงานไม่เสร็จจะทำไง
โถ....ใจคิดถึงแต่เตียงนุ่มที่บ้านเรา
(20 ก.ย.48)
edit @ 2007/03/08 02:23:07
